Vissers helpen schieraal over waddendijk


De schieraal is een paling die paairijp is. Deze volwassen palingen (alen) hebben een natuurlijke drang om naar open zee te trekken. Eenmaal in open zee zwemmen de schieralen naar de Sargassozee om zich daar voort te planten.
Een schieraal is herkenbaar aan een dik zilverkleurig vel, blanke witte buik, grotere vinnen en grotere ogen. (Schier is oud-Nederlands voor wit). De schieraal heeft het hoogst mogelijke vetgehalte (minimaal 20%). Het opgeslagen vet maakt het de schieraal mogelijk zijn lange reis van 6.000 kilometer zonder tussentijdse voedselopname te volbrengen. Een paling die niet vet genoeg is, zal nooit de vergissing maken door met een te laag vetgehalte op reis te gaan. Daarvoor zorgt een ‘biologische klok’

De reis is voor de volwassen schieralen niet zonder gevaar. De vis die zo dik kan zijn als de bovenarm van een volwassen man, wordt soms beschadigd of zelfs gedood door gemalen. Stichting DUPAN zet zich in voor vrije migratieroutes voor de paling, zodat deze zonder problemen van en naar zee kan zwemmen. Zolang deze mogelijkheden niet bestaan zal de mens de paling een handje moeten helpen.

Extra werk
Grote gemalen als bij Zwarte Haan, Roptazijl en Dokkumer Nieuwe Zijlen vormen - nu nog - een probleem voor de schieraaltrek. De vissers helpen de schieraal door er zoveel mogelijk over te zetten naar de Waddenzee. Het project Paling over de Dijk eindigt op 1 december 2014, omdat rond die tijd de trek van de schieraal ook stopt.
Voor de beroepsvissers die meedoen aan het project Paling over de Dijk (PODD) betekent het vangen en overzetten extra werk. Zij moeten gemiddeld twee keer per week netten plaatsen en legen. Daarnaast moet de gevangen schieraal worden vervoerd en overgezet naar de Waddenzee. Dat kost behalve tijd veel reiskilometers. De kosten van het PODD-project in Friesland worden verdeeld onder de betreffende beroepsvissers, DUPAN (stichting van de landelijke palingvissers) en Wetterskip Fryslân.
Publicatiedatum: 06-11-2014